Playa de San Pedro Alcántara

Playa de San Pedro Alcántara ciągnie się wzdłuż spokojniejszej, zachodniej strony Marbelli. To długi i szeroki kawałek wybrzeża, który przez dekady pozostawał w cieniu sąsiedniego Puerto Banús. I właśnie ten brak blichtru stanowi o jego sile. Banús sprzedaje widowisko, plaża w San Pedro sprzedaje przestrzeń. Miejscowi wyprowadzają tu psy o świcie, a promenada stała się jedną z lepszych tras spacerowych na zachodniej części Costa del Sol.

Piasek jest mieszany, nie do końca drobny, ciemniejszy i nieco bardziej szorstki, jak to bywa w środkowej części Costa del Sol. Dobrze osusza się po deszczu i zostaje twardy pod stopami, dlatego biegacze i rowerzyści traktują tylną krawędź plaży jak przedłużenie promenady. Dno opada łagodnie, więc pływakom jest tu wygodnie. Woda pozostaje spokojniejsza niż na bardziej odsłoniętych plażach dalej na wschód, w stronę Cabopino.

Wyposażenie jest praktyczne. Wzdłuż plaży rozmieszczono publiczne prysznice, a to znaczy wiele, kiedy wraca się pieszo przez dzielnicę mieszkalną, a nie samochodem do hotelu. Promenada biegnie bez przerwy za piaskiem i łączy się z szerszą ścieżką nadmorską, która ciągnie się teraz przez kilometry w obu kierunkach. Jest płaska i szeroka, miejscami zacieniona dojrzałą roślinnością. Pełni rolę towarzyskiego kręgosłupa nadbrzeża.

Z roku na rok przybywa osób korzystających z plaży. Wśród sportów wodnych prym wiedzie paddleboarding, czemu sprzyja osłonięty charakter zatoki i brak intensywnego ruchu łodzi przy brzegu. Z tych samych odcinków wypływają kajaki. Siatki do siatkówki plażowej są stale w użyciu w cieplejszych miesiącach, zwłaszcza w weekendy, gdy lokalne kluby organizują nieformalne rozgrywki. Nic z tego nie ma komercyjnego połysku plaż przy marinie kilka minut na wschód. Czuć tu raczej pracujące nadmorskie miasteczko z bardzo dobrą plażą obok.

Ten charakter wiąże się z tym, czym San Pedro Alcántara naprawdę jest. Założono je w połowie dziewiętnastego wieku jako kolonię rolniczą, a kratownicowy układ starego miasta wciąż odzwierciedla ten zaplanowany początek. Plaża stanowi południową granicę miejscowości, która ma własny kościół, własny plac, dni targowe i gastronomię od chiringuitos na piasku po rodzinne lokale kilka przecznic od morza. Bulwar łączący centrum miasta z nadbrzeżem, zbudowany nad zatunelowaną drogą A-7, zacieśnił związek między mieszkalnym sercem a wybrzeżem.

Dla kupującego, który waży zachodnią stronę Marbelli wobec ruchliwszych odcinków centralnych i wschodnich, to często plaża przeważa szalę. Nieruchomości w zasięgu spaceru od Playa de San Pedro zwykle dobrze trzymają wartość, bo tutejszy styl życia sprawdza się przez cały rok, nie tylko latem. Poranna kąpiel, kawa na promenadzie, spacer do supermarketu, a potem powrót do domu bez samochodu. Ludzie naprawdę tak tu żyją, a na tym wybrzeżu zdarza się to rzadziej, niż sugerują foldery. San Pedro leży między Puerto Banús na wschodzie a Guadalminą i Estepona na zachodzie, więc do marin, pól golfowych i szkół międzynarodowych jest blisko w obie strony. Plaża jednak pozostaje punktem zaczepienia. Jest bez pretensji, zadbana i na tyle pełna życia, by tętniła energią, lecz bez tłoku, który dusi wybrzeże dalej na wschód w pełni lata. Dla każdego, kto kupuje w pobliżu, promenada i piasek tworzą codzienne tło, i to właśnie daje nieruchomościom w tej części Marbelli i Costa del Sol ich spokojną, trwałą siłę przyciągania.